Εμμονή (Obsession) – 2026

Συνεσταλμένος υπάλληλος καταστήματος (Michael Johnston) εύχεται αυτό που όλοι λίγο πολύ έχουν ευχηθεί κρυφά: να τον ερωτευτεί η συνάδελφος και φίλη του (Inde Navarrette), με την οποία είναι τσιμπημένος. Και πιάνει!

Τα τελευταία χρόνια ευτυχώς έχει αλλάξει κάπως ο προσδιορισμός των ταινιών τρόμου. Δεν βλέπουμε μόνο σατανικές καλόγριες, hostel-μπουντρούμια, και στοιχειωμένα για αιώνες σπίτια.

Με αρχή το Us και κυρίως το πολύ καλό Get Out του Jordan Peele, οι ταινίες τρόμου έχουν μεν το υπερφυσικό στοιχείο, αλλά ξεκίνησαν να είναι λίγο πιο εύπεπτες. Αποφεύγοντας τις υπερβολές, δεν βασίζονται στο jump scare, αλλά το χρησιμοποιούν ως κομμάτι της συνολικής προσπάθειας, τόσο σκηνοθετικά όσο και ερμηνευτικά.

Τρανό παράδειγμα το Substance του 2024, στο οποίο η Demi Moore ήταν εξαιρετική και για πολλούς αδικήθηκε. Και πέρυσι, είχαμε το Weapons με Όσκαρ Β Γυναικείου Ρόλου για την Amy Madigan, και βέβαια το Sinners με ρεκόρ υποψηφιοτήτων.

Αυτό που γίνεται όμως φέτος πρωτίστως με την Εμμονή, αλλά και με το Backrooms, δεν έχει προηγούμενο. Fun fact νούμερο 1: την Εμμονή, την γύρισε ο Curry Barker, ένας τύπος που ξεκίνησε να φτιάχνει βιντεάκια στο κανάλι του στο YouTube. Fun fact νούμερο 2: την εμπνεύστηκε από ένα επεισόδιο των Simpsons.

Παρά το γεγονός λοιπόν ότι δεν είναι φτασμένος σκηνοθέτης, έχει κάνει καταπληκτική δουλειά στην Εμμονή. Καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας, έχεις μονίμως αυτήν την αίσθηση του εγκλωβισμού, από την οποία όμως ο πρωταγωνιστής δεν δείχνει και πολύ πρόθυμος να ξεφύγει, κάτι που την κάνει ακόμα μεγαλύτερη.

Επίσης ο τρόπος που παίζει με τον φωτισμό είναι υποδειγματικός. Το σκοτάδι παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για τον χαρακτήρα της Inde Navarrette – σε τέτοιο βαθμό που όταν βρίσκεται στην σκιά, προσπαθείς να καταλάβεις αν όντως φωτίζονται μόνο οι κόρες των ματιών της ή είναι οθφαλμαπάτη.

Η οποία Inde Navarrette κλέβει χωρίς αμφιβολία την παράσταση. Και ο Michael Johnston είναι αρκετά καλός, η ερμηνεία της Navarrette όμως στην Εμμονή είναι καθηλωτική, σου μένει χαραγμένη για πολύ καιρό μετά, και είναι πολύ πιθανό να την δούμε υποψήφια σε αρκετά βραβεία – γιατί όχι και για Όσκαρ.

Να τη δω;

Ναι, πρόκειται για εμπειρία. Και το λέει κάποιος που η τελευταία horror ταινία που είδε στον κινηματογράφο ήταν το Blair Witch Project τον προηγούμενο αιώνα. Προς θεού όμως, όχι σε θερινό.